Öz
Bahçemiz…
Düşüncelerimiz tohumlar eker bahçelere ve filizlenir kendi bahçelerimizde. Eşsiz güzellikte çiçekler görür, gösteririz ne kadar yüksekten bakılsa o kadar fazla. Ve kökleri içimizde ağaçlar büyür o bahçelerde, dalları sonsuzlukta görülemeyen… bir bahçe düşündükçe yeşeren bir bahçe,
Düşünmek .. düşündükçe düşünmemeyi arzulamak. Arzuların içinde o bahçede savrulmak
Yabani otlar yok değil, olmamalı da değil. Belki canımız yandı kopartırken, belki yalnızlık ağır geldi baş etmeye söktükçe yeşerdi büyüdü daha yüksekten daha güzel bir bahçeye bakar olduk.
Temizledikçe yeni tohumlar döktüğümüz eteklerimizden.
Mutluluk sürekliliği olan bir kavram değildir. Kıstasları yoktur, belki ödül ya da bedeldir alınmamış ödüllere. Ama yalnızca “an” dır..
Gece ve gündüze, yağmura ve güneşe hakim olduğumuz bahçemizde. Tohumlar eken ekecek olan herkese…
Işık ve sevgiyle…